वारस "ही इज स्टेडी नाउ, रिकवरींग फास्ट." मला अर्धवट ग्लानीत हा आवाज ऐकू आला. नक्की हा शांतीचाच आवाज! मी हळूहळू डोळे उघडले. मला क्षणभर कळेचना मी कुठेय? मग आठवू लागले, 'आम्ही पाच जण मुंबईहून ट्रीप साठी म्हणून केरळला आलो होतो दहा दिवसांसाठी, गेल्या दोन दिवसांपासून केरळचे निसर्ग सौंदर्य बघत भटकंती करत होतो. धमाल चालु होती. विसरून गेलो होतो, 'मुंबई हॉस्पिटल चे आपण डॉक्टर्स आहोत वगैरे', त्या नादात पथ्य सगळी गुंडाळून ठेवली होती......आणि व्हायचं तेच झालं, माझं अल्सर चं जुनं दुखणं उफाळून आलं आणि प्रचंड पोट दुखू लागलं, उलट्या होऊ लागल्या आणि पुढचं मला आठवेना.... "कसं वाटतय आता?" माझी पल्स पहात डॉक्टर विचारत होत्या, आणि माझी नजर त्यांच्या चेहऱ्यावर खिळली होती. ती नक्की शांतीच होती. पण मग? तिने मला ओळखले नव्हते का? तिचा चेहरा इतका निर्विकार कसा राहू शकतो? "ठीक", मी तिच्या डोळ्यात पाहून बोललो. पण तिथे मला कसलेच ओळखीचे भाव दिसले नाहीत. ...